Η τελευταία μου κατάκτηση άκουγε στο όνομα Μπιλ. Ήταν πολιτικός, κατέβαινε για δήμαρχος με τους Ρεπουμπλικάνους στην Νέα Υόρκη.
Τον Μπιλ τον γνώρισα ντάουν-τάουν, μέρα μεσημέρι όταν είχα βγει για να ψωνίσω παπούτσια. Φορτωμένη λοιπόν με περίπου 8 τσάντες από γνωστούς οίκους μόδας, και έχοντας ξετινάξει τα όρια της γκόλντεν πιστωτικής μου, αντιμετώπιζα το γνωστό πρόβλημα που αντιμετωπίζει κάθε κουρασμένη 30something νεοϋρκέζα μέρα μεσημέρι στο κέντρο: δεν μπορούσα να βρω ταξί. "Τάξιιι" να φωνάζω με την υπέροχη προφορά μου, τίποτα. Ξαφνικά βλέπω ένα ταξί να σταματάει λίγα μέτρα πιο πέρα, και φορτωμένη όπως ήμουν, έτρεξα με τα 12ποντα Λουί Βιτόν μου να ταλαντεύονται επικίνδυνα στην άσφαλτο. Ώσπου να φτάσω όμως, ένας άλλος πρόλαβε και μπήκε στο ταξί μου. Δε δίστασα στιγμή, άνοιξα την πόρτα απ'την άλλη μεριά, και μπήκα μέσα φουριόζα. Γύρισα να τον κοιτάξω και είδα να μου χαμογελάει σαρδόνια. Ήταν πράγματι πολύ γοητευτικός, γύρω στα 45, με γκρίζους κροτάφους και ένα πανάκριβο κουστούμι συνόδευε το ασημένιο ρόλεξ που έλαμπε στον καρπό του. Έδιωξα γρήγορα αυτές τις σκέψεις και του είπα με ψεύτικη, θιγμένη αγγλική προφορά: "Πώς τολμάτε να παίρνετε το ταξί από μία κυρία, φορτωμένη με τόσες τσάντες; Με είδατε που έτρεχα με κίνδυνο να καταστρέψω τα πανάκριβα Λουί μου και εσείς προσπαθήσατε να μου πάρετε το ταξί;" "Μα σας είδα που τρέχατε, και απλά ήθελα να μοιραστώ το ταξί μαζί σας, ώστε να σας γνωρίσω. Είμαι ο Μπιλ. Εσείς;" "Μπέτυ", ψέλλισα, ολίγον τι ντροπιασμένη που του έβαλα τις φωνές. Μοιραστήκαμε την κούρσα, και στην διαδρομή είχαμε ήδη πιάσει την κουβέντα. Με ρώτησε τι δουλειά κάνω, τον ρώτησα και εγώ και ενθουσιάστηκα όταν έμαθα ότι ήταν πολιτικός. Χωρίς να χάσει καιρό, με προσκάλεσε στην επόμενη περιοδεία του στο Στέητεν Άιλαντ και εγώ είπα πως θα το σκεφτώ. Φτάσαμε πρώτα σπίτι μου, και προθυμοποιήθηκε να με πάει ως την πόρτα. Δεν με άφησε να πληρώσω την κούρσα."Τι γενναιόδωρος τζέντλεμαν", σκέφτηκα, συγκρίνοντας τον με τον προηγούμενο, τον Γιοχάνες, που πάντα το έπαιζε κινέζος όταν ερχόταν ο λογαριασμός. Φτάνοντας στην πόρτα, μου είπε να ανέβει πάνω να του δείξω τα καινούρια μου παπούτσια. Φυσικά αρνήθηκα, δεν ήθελα ο πολιτικός να με νομίζει για καμιά πεινασμένη τσούλα. Ήθελα να του δείξω πόσο κυρία είμαι καταβάθος. Μου έδωσε την κάρτα του και μου είπε να του τηλεφωνήσω την επόμενη μέρα γύρω στις 8 για να του πω αν θα τον συνοδεύσω στο Στέητεν Άιλαντ. Του είπα ότι θα το κάνω, και ανέβηκα τρέχοντας πάνω να ενημερώσω την Μελίντα, την Τζοάννα και την Σάρα για το ραντεβού μου με τον μελλοντικό δήμαρχο της Νέας Υόρκης.
Αργότερα, ξεφυλλίζοντας αναρίθμητες Βογκ, αποφάσισα πως πρέπει να υιοθετήσω το στυλ των πρώτων κυριών για το αυριανό μου ραντεβού. Το στυλ της Νταϊάνα αποφάσισα πως είναι αυτό που μου ταιριάζει καλύτερα. Βρήκα τα ανάλογα ρούχα και παπούτσια (θα φόραγα ένα ταγιέρ σε ένα υπέροχο μπεζ τόνο και κόκκινες γόβες Μανόλο). Την επόμενη ώρα του τηλεφώνησα στις 8:05. Στις εννιά είχε στείλει ήδη μία μαύρη BMW να με παραλάβει. Ένιωθα πολύ κυρία και η αυτοπεποίθηση μου είχε φτάσει στα ύψη.
Στο Στέητεν Άιλαντ, ήταν βαρετά. Εκείνος έπρεπε να βγάλει λόγο, εγώ να κάθομαι δίπλα του και να μαι χαμογελαστή. Οι γόβες μου όμως με στένευαν και μάλλον είχα μια έκφραση πόνου στο πρόσωπο. Μου καρφίτσωσαν και μια κονκάρδα με το όνομα του στο πέτο του σακακιού μου και το μόνο που σκεφτόμουν ήταν αν μου χάλασαν το ακριβοπληρωμένο μου ταγιέρ. Όταν επιτέλους τέλειωσε η ομιλία, επιστρέψαμε στο Μανχάταν και πήγαμε για ένα κοκτέηλ σε ένα ήσυχο μπιστρό, το οποίο είχε κλείσει ρεζερβέ για μας μόνο. Η νύχτα κυλούσε υπέροχα. Ήταν χαλαρός, αστείος και πολύ προσγειωμένος. Μου μιλούσε για την καριέρα του και εγώ για την δική μου. Στο τέλος της βραδιάς προσφέρθηκε να με γυρίσει σπίτι. Όταν φτάσαμε, ήμουν ήδη ξαναμένη και περίμενα πως και πως να μου ζητήσει να ανέβει πάνω. Δεν το έκανε ωστόσο. Μου έδωσε ένα πεταχτό φιλί στο μάγουλο και ξεκίνησε να φύγει. Κατάλαβα ότι ο πολιτικός έπαιζε παιχνίδια. Εκείνος μπορεί να ξερε από πολιτική, όμως η πολιτική του έρωτα και των σχέσεων ήταν το δικό μου πεδίο. Πήγα προς το αυτοκίνητό του και του είπα με αυτοπεποίθηση και τσαχπινιά: "Μπιλ, μήπως θα ήθελες να ανέβεις πάνω να σου δείξω τα παπούτσια που λέγαμε τις προάλλες;" Φυσικά αποδέχθηκε την πρόταση, και λίγα λεπτά αργότερα φιλιόμασταν παθιασμένα στο κρεβάτι μου. Μου ζήτησε να κρατήσω το σουτιέν μου όπου εκεί καρφίτσωσε την κονκάρδα του και τα ψιλοτάκουνα Μανόλο μου. Το σεξ ήταν τέλειο και παθιασμένο. Το βράδυ φυσικά δεν έμεινε, γιατί είχε υποχρεώσεις το πρωί, αλλά εγώ ήμουν ευχαριστημένη που εκείνος έπαιξε το δικό μου παιχνίδι. Το επόμενο πρωί, μου έστειλε 100 κόκκινα τριαντάφυλλα και ένα ζευγάρι ψιλοτάκουνα Μανόλο απ΄την καινούρια κολεξιόν. Έλαμπα από ευτυχία. Του έστειλα μήνυμα να τον ευχαριστήσω. Όλα έδειχναν ότι θα εξελιχθούν τέλεια και ότι από απλή αρθρογράφος στους Τάιμς, θα γινόμουν πρώτη κυρία της Νέας Υόρκης. Με φανταζόμουν ήδη να δίνω το παρών πλάι του σε φιλανθρωπικά γκαλά και δεξιώσεις και να φωτογραφίζομαι για περιοδικά. Όμως, φίλες μου, η ιστορία αυτή όπως και κάθε λαβ στόρυ στην ζωή μου, τέλειωσε άδοξα. Η συνέχεια στο "Η πολιτική του έρωτα- Part2" .
